GASTEN IN SASSENHEIM

Een bijzonder mens.  

Het was destijds een “blind date”, maar dan georganiseerd door Fietsmaatjes. Peter werd aan mij voorgesteld; in het kort kwam het er op neer dat hij autistisch was, niet kon praten maar kon fietsen als de beste.

Hij kon niet praten? Mijn aarzelingen en onzekerheid werden al snel door Peter’s begeleidster weggenomen. Geen zorgen hij is gek op koffie, drinkt het zwart, lust bijna alles en kan zelfstandig naar het toilet. Hij vind het prettig om arm in arm te lopen en loopt gewillig met je mee en ik hoefde niet bang te zijn dat hij er opeens als een speer vandoor zou gaan. Niets aan de hand dus.

Waar wil je heen Peter? Peter maakte een hoop geluiden maar die dienden om de vele prikkels van buitenaf te blokkeren en een antwoord op mijn vraag zat er niet bij. Ik besloot de eerste keer niet te ver weg te gaan; het werd het eiland Koudenhoorn in Warmond. Daar was genoeg te zien en te beleven.

Onderweg was er ook genoeg te zien. Dus met regelmaat wees ik naar een vliegtuig in de lucht, paarden in de wei, een zwaan in de sloot e.d. en benoemde de dingen die we onderweg tegenkwamen. Als ik naar iets wees, dan wees Peter vrolijk met me mee alsof hij wilde zeggen; ja ik heb het gezien. Dat maakte me blij, op deze manier was er toch wat communicatie mogelijk.

Op een prachtige  zomerdag besloot ik Peter de keus te laten maken; wilde hij naar Koudenhoorn of naar het strand? Hij koos het laatste. Op het strand aangekomen, parkeerde ik de fiets bij de afrit ter hoogte van de vuurtoren.  Ik deed onze schoenen in mijn rugzak en zo liepen we arm in arm met onze blote voeten door het warme mulle zand. Peter giegelde; het warme zand kriebelde tussen zijn tenen.

Op het strand was er veel te zien. Af en toe stopten we even bij een kindje dat een zandkasteel aan het bouwen was of kinderen die aan het spelen waren met bootjes, emmertjes en schepjes.

Op vrijdag 12 januari 2018 pakte ik de post. Een kaart …. van wie zou die zijn? Ik opende hem en tot mijn stomme verbazing zag ik Peter’s foto. Hij was niet meer. Het drong niet tot me door. Ik keek nog eens goed naar de foto en toen naar de tekst. Hoe was dat mogelijk? Hij was pas 57 jaar; energiek, fit en gezond.

Lieve Peter het was een voorrecht om je te hebben leren kennen en met je te fietsen. Veel liefs van je fietsmaatje. Ik zal je missen.

Marianne Oppelaar

 
 
 
Een van onze gasten vertelt haar verhaal:
"Deze zomer werd ik via mijn huisarts attent gemaakt op Fietsmaatjes Teylingen. Bij ouderenzorg kom ik me opgeven en nog geen week later zat ik al op de fiets. De eerste keer vond ik het een beetje eng. Maar de tweede keer met een ander maatje werd het een feest. Je kan zelf meetrappen als je kunt en wilt en verder is het genieten van de mooie omgeving van Sassenheim en van de gesprekken onderweg met je fietsmaatje. Ik wens Fietsmaatjes Teylingen veel vrijwilligers en gasten toe, want hoe meer zielen, hoe meer vreugd."  Geertje Bogaards.
 
 
 
Onze vrijwilliger Ton Wijsman rijdt regelmatig met Mevr. Verbeek. Zij is een enthousiaste gast en geniet enorm van deze tochtjes.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

In het weekend wordt de heer Bijlemeer uit Noordwijkerhout regelmatig door zijn vrouw naar de Bernardus gebracht om enige uren met Ruud van der Zanden te gaan fietsen.
Hij is via het Alzheimercafe met ons in contact gekomen.
 
 
 
 
 
 
 
 

De heer van Nieuwkoop komt 4 maal per week naar de dagverzorging in de Bernardus en geniet met volle teugen als hij met de zijn fietsmaatje een stukje gaat fietsen

 

 

 

                                                                                

 
 
 
 
En zelfs al is het nu soms regenachtig en koud, dan wordt er toch gereden met de gasten van de Bernardus, maar dan wel binnenshuis. Hier een plaatje van een gelukkige dame en één van de heer Boekel met vrijwilliger Cas Schmidt.

 
 
Heeft u ook zin gekregen in een tochtje of wilt u meer informatie of een proefrit aanvragen? Neem dan contact met ons op.  Contact