VRIJWILLIGERS IN SASSENHEIM

VERHALEN VAN ONZE VRIJWILLIGERS.
 
  • Dit is het verhaal van Marianne Oppelaar over haar eerste ritje met deze gast:
    "Ik heb zondagochtend gefietst met Birgit Keller.
    Het was geweldig!! Het leek wel alsof ik met de koningin op pad was.
    Ze zwaaide naar iedereen en had een lol!
    Ze kwam niet meer bij, maar ik ook niet.
    Wat een lachtherapie, ik heb in tijden niet zo gelachen.
    Als ik er aan terugdenk krijg ik spontaan weer een glimlach op mijn gezicht.
    Als iemand ooit chagrijnig is dan moet die maar een ritje met Birgit maken.
    Haar enthousiasme is zo aanstekelijk, daar knapt iedereen van op.
    99% van alle mensen die we onderweg zijn tegengekomen, kreeg zij aan het glimlachen en zwaaiden naar haar terug.
    Wat een heerlijk mens!"
  • In de betrekkelijk korte tijd als vrijwilliger bij Fietsmaatjes, heb ik de meest uiteenlopende gasten op de fiets gehad. Zo was er het kleine, pittige vrouwtje van bijna 90 waarvan haar kinderen zich afvroegen of meefietsen nu wel zo verstandig was met haar toch wel fragiele lijfje. Haar antwoord: "nou zeg, dat maak ik zelf wel uit en ik wil dit gewoon!".
    En de nagenoeg blinde meneer die regelmatig vraagt waar we nu rijden en vervolgens van alles over de omgeving weet te vertellen en toen we tussen de bollenvelden reden feilloos aan de geur kon vertellen welke bloemen er stonden.
    Mijn jongste en meest bijzondere gast tot nu toe is echter Martijn Parlevliet. Martijn heeft op 6 jarige leeftijd een ernstig verkeersongeluk gehad waarbij hij een hersenbeschadiging heeft opgelopen. Hij is nu 34 jaar en een boom van een vent, met zijn bijna 2 meter en ruim 100 kg is hij een imposante verschijning. Meetrappen doet hij graag en veel, zodat je zelf nauwelijks kracht hoeft te zetten. Regelmatig rijden we dan ook erg hard, ons snelheidsrecord staat op 34 km/u! (bij Noordwijk heuveltje af)
    Praten gaat moeizaam en je moet soms je best doen om hem te verstaan, ben je daar eenmaal aan gewend dan kun je hele leuke gesprekken voeren. Momenteel rijd ik elke 2 weken met Martijn en we zijn nog lang niet uitgepraat. Hij woont in de Oude Post en werkt vaak in het Bollenpallet waar hij graag schildert. Dat doet hij trouwens niet onverdienstelijk, ik kwam daar op een leuke manier achter. Na verschillende ritten naar Leiden en Lisse, wilde hij wel een keer naar Noordwijk en wel naar een bepaalde strandtent. Hij vertelde dat hij ooit een schilderij had verkocht aan de eigenaar (70 euro!). Na enig speurwerk hadden we de bewuste tent gevonden. Het schilderij had destijds een prominente plaats gekregen maar helaas hing het er niet meer. De naam van de strandtent was inmiddels veranderd in de Koele Costa dus de kans was klein om het terug te vinden. Martijn sprak meteen de eigenaar er op aan en vroeg waar zijn schilderij gebleven was. Tot onze verrassing vertelde de eigenaar, Frank, dat hij het schilderij thuis had opgehangen omdat hij het zo mooi vond. Inmiddels was ik wel nieuwsgierig geworden dus hebben we Frank gevraagd er een foto van te maken. Dat heeft hij natuurlijk gedaan zodat iedereen hem nu op de site kan bewonderen.
    Inmiddels is onze rit steevast naar deze plek die daarmee toch wel bijzonder is geworden om een kopje koffie te nuttigen. Ik vind Martijn een hele aardige, talentvolle en zeer pienter vent die me telkens weer verbaasd doet staan met zijn uitspraken. Daarnaast is hij altijd positief en vindt hij dat ondanks zijn ongeluk hij een prima leventje heeft en anderen heel vaak slechter af zijn dan hij.
    Laatst ging ons gesprek over wie er nu gek is en toen zei hij: "ach, de lijn tussen gek en geniaal is zeer dun en soms niet eens aanwezig, dus wat is gek!". Ik bedoel maar. Ik hoop nog vele ritten met hem te maken want we zijn nog lang niet uitgepraat.         Ton Wijsman, 18 mei 2014

     
  • "Ik sta ingeroosterd om met een blinde man te gaan fietsen. Het is gelukkig droog en redelijk mooi weer en ik haal hem op bij de bushalte. De buschauffeur meldt mijn aanwezigheid en aan mijn arm begeleid ik hem naar de fiets. Als hij zit, voeten in de steunen, gordel om en stuur op de juiste hoogte, vraag ik hem waar hij heen wil. Maakt mij niet uit, zegt hij. Ik zeg, de bollenvelden in bloei staan, lijkt je dat wat. Op hetzelfde moment realiseer ik me dat hij niets kan zien. Hij reageert laconiek: vind ik een goed plan want dat ruikt zo lekker. Mijn gast geniet van de geuren en hij blijkt goed bekend in de regio. Hij weet steeds waar we fietsen en zegt soms: nu komt er een bruggetje. Af en toe moet ik zeggen dat we daar nog niet zijn maar meestal weet hij onze route prima te volgen. We kletsen gezellig en voor ik het weet moet ik flink doortrappen om hem weer op tijd bij de bushalte af te zetten.
    ook fiets ik met een oudere dame, die maakt het ook niet zo veel uit waar ik fiets, als het maar groen is. En iedere keer zegt ze: oh, wat is het hier mooi, dat ik dit op mijn leeftijd nog mag meemaken."  Gerard.
 
Nooit te oud om te fietsen!
  • "Toen ik Mvr. Nieukerk voorstelde om eens een keertje mee op de duofiets te gaan, was ze meteen enthousiast. Ik heb vroeger veel gefietst, zei ze, maar dat heb ik nu al jaren niet meer gedaan. Als het weer het toe laat ga ik graag een keertje mee. Op een goede dag was het zover. Nou dat viel nog niet mee om een dame van 102 jaar oud op de duofiets te krijgen, maar met een beetje hulp van de huishoudelijke hulp lukte het toch. Ik kan niet trappen, zei ze , want mijn knie kan niet buigen. Dat was helemaal geen probleem dus daar gingen we, heerlijk in het zonnetje met wel wat wind. na 3 kwartier gefietst te hebben, heb ik haar weer thuis afgezet en nog een kopje koffie gedronken. Toen ik weg ging vroeg ze, gaan we nog eens een keertje fietsen? Intussen heb ik al weer 3 maal met haar kunnen fietsen en als het aan Tante Dien ligt (zo noem ik haar) komen er zeker nog wel meer fietsrondjes."  Siep Eisinga

 

  • "Fietsmaatje zijn is iets bijzonders, vooral als je als gast een zwaar lichamelijk gehandicapt persoon mee krijgt.
    Ik heb me bij Fietsmaatjes aangemeld als begeleider van mijn broer, omdat hij niet meer zelfstandig kan fietsen. Maar ik had ook aangegeven wel met andere mensen te kunnen fietsen. Nou, daar werd gretig gebruik van gemaakt want er zijn heel veel mensen die als gast mee willen fietsen maar er zijn nog altijd te weinig vrijwilligers.
    Zo kwam het dat ik met mensen uit verzorgingstehuis 'De Oude Post' ging fietsen. Marco Honders was één van die mensen, een zwaar gehandicapte man die alleen met hulp van 2 mensen op de fiets kon komen. Maar zat hij eenmaal, nou dan begon het. Hij straalde van alle kanten, en al kon hij niet verstaanbaar praten (voor mij althans niet), hij maakte heel goed kenbaar hoe heerlijk hij het vond. Zelfs op koude dagen werd hij dik ingepakt, het leek de kerstman wel, met zijn rode muts op en dikke handschoenen en das om, trapte Marco enthousiast mee. Niet meefietsen was voor hem geen optie.
    Het ging steeds slechter met Marco, het ging niet meer, en op 27 maart is Marco overleden. Ik ben blij dat ik met Marco heb kunnen fietsen en dat ik hem zo nog wat plezier in zijn moeilijke leven heb kunnen geven."  Siep Eisinga

 

  • "Al ruim een jaar geleden zag ik de duofiets van Fietsmaatjes in Warmond rijden en meteen dacht ik: "Wat een superfiets!!!!" Denkende aan mijn eigen moeder die wel wil, maar niet meer kan fietsen.
    Met veel enthousiasme heb ik me aangemeld toen ik hoorde dat deze fiets ook in Sassenheim ging rijden. Na het doen van een "fietsexamen", overigens een heel leuk ritje en fijn om de fiets te leren kennen, mocht ik ook voor het eerst zelf een ritje maken met iemand van de Bernardus.
    En die iemand was mijn moeder! Het fietsen vond ze heerlijk, ze kwam op plekken waar ze al heel lang niet meer geweest was, en we genoten samen van de zon en de wind door onze haren!!
    De fiets is een elektrische fiets waardoor het fietsen ook voor mij een plezier is. De gast mág meefietsen maar hoeft dat niet.
    Comfortabel zitten en meerijden en genieten zijn de belangrijkste ingrediënten voor de Fietsmaatjes.
    Mocht u enthousiast zijn geworden dan roep ik u, jou, op om je op te geven als vrijwilliger want hoe meer vrijwilligers we hebben, hoe meer mensen uit Sassenheim we een plezier kunnen doen met een fietstochtje door de mooie Bollenstreek!!
    En mocht je iemand hebben met wie je graag wilt fietsen, bijv. een moeder, vader, opa, oma, buurvrouw, dan kan je dat aangeven.Het is echt heel erg leuk om te doen en het kost je een uurtje of, als je wilt, een paar uurtjes per week of net zo vaak als je zelf wil.
    Denk er eens over na, of bel voor een proefrit om te voelen hoe het is om samen te fietsen."  Paula Stelma

 Contact