Noor de Witte is 22 jaar en heeft stage gelopen op de afdeling TerLeede. Na het aflopen van haar stage is ze blijven fietsen. Ze plant de ritjes zelf in overleg met de zorg medewerkers. Nina van der Ploeg heeft tijdens de zomerperiode veel gefietst en is nu als invaller beschikbaar. Sanne Pijpers fietst met haar vader en is beschikbaar als invaller bij de Bernardus.
Deze drie jongeren fietsen sinds enige tijd bij de Bernardus. Wij zijn benieuwd naar hun drijfveren en ervaringen, en hebben ze enkele vragen gesteld. Hun verhalen geven een mooi kijkje in wat Fietsmaatjes voor jonge vrijwilligers betekent.
INTERVIEW:
1. Wat is je leeftijd?
Nina, Noor en Sanne zijn allen 22 jaar oud.
2. Kun je iets vertellen over je achtergrond en hoe je bij fietsmaatjes komt?
Nina: Ik heb de opleiding sociaal werk gedaan en heb tijdens deze opleiding meerdere activiteiten met ouderen gedaan. Ik ben zelf werkzaam in de GGZ als woonbegeleider bij de klinisch intensieve zorg. Naast dat ik me werk onwijs leuk vindt, vind ik het omgaan met ouderen ook erg leuk. Fietsmaatjes geeft mij de kans om dit te doen, en daar ben ik erg blij mee!
Noor: Ik heb 2,5 jaar geleden mijn opleiding HALO afgerond. Hierbij moest ik voor mijn minor (aangepaste sporten) een snuffelstage lopen. Zo kwam ik bij Fietsmaatjes en heb ik daar mijn snuffelstage gelopen. Sindsdien ben ik er gebleven en zijn we 2,5 jaar verder.
Sanne: Ik ben bij Fietsmaatjes gekomen doordag mijn vader hier vrijwilligerswerk ging doen.
3. Wat heeft je gemotiveerd om mee te doen als fietsmaatje?
Nina: Ik zag vaak fietsmaatjes voorbij fietsen langs mijn huis en in de omgeving, ik vind fietsen erg fijn en ik weet hoe je ervan tot rust kunt komen. Daarnaast vindt ik ouderen ook onwijs leuk en kun je soms veel van ze leren. Fietsen en ouderen is dus iets wat ik beide heel leuk vindt en fietsmaatjes is daarom een hele leuke combinatie.
Noor: De voldoening die de mensen hebben tijdens het fietsen vind ik mooi om te zien. Er is veel eenzaamheid en dit is een mooi middel om het te voorkomen/tegen te gaan.
Sanne: Het leek mij leuk om met mijn vader, die in een rolstoel zit, gezellig zamen op pad te gaan in de buitenlucht.
4. Fiets je met een vast maatje en hoe vaak doe je dat?
Nina: Ik fiets niet met een vast maatje, ik haal altijd mensen op bij de Bernardus van de gesloten dementie afdeling. Soms heb ik wel dezelfde ouderen en soms weer iemand anders, ik vindt de afwisseling tussen verschillende mensen ook erg leuk! Zo kan je ieders verhaal horen en elk persoon wat beter leren kennen! Ik doe dit meestal 1x per week.
Noor: Ik fiets een keer per week, en ik fiets met verschillende maatjes. Ik wissel tussen een groepje van 6 ongeveer op de afdelingTerLeede van jong dementie.
Sanne: Naast mijn vader fiets in niet met een vast maatjes.
5. Zou je andere jongeren aanraden om ook mee te doen?
Nina: Ouderen hebben al een heel leven achter zich en hebben genoeg leuke, mooie verhalen te vertellen vanuit vroeger die vaak onwijs interessant zijn! Daarnaast is het ook gewoon heerlijk om lekker buiten te fietsen en überhaupt buiten te zijn. Veel beter dan altijd maar thuis op je telefoon te zitten. En je hoeft ook gewoon even niks anders dan gewoon lekker te fietsen, dat is ook heerlijk. Daarnaast vinden de ouderen het meestal geweldig om een rondje mee te fietsen, ze zijn vaak dus ook heel dankbaar.
Noor: Het stimuleert beweging op een laagdrempelige manier, gezellige gesprekken en het kost maar 2 uurtjes uit je week.
Sanne: Ik zou andere jongeren aanraden om het ook te doen, omdat het gezellig is en je je fietsmaatjes de mogelijkheid geeft om te gaan fietsen.
