Plotseling stuiterde de duofiets en was het ‘krak, boem, ho’. Ik dacht heeeeel even ‘Welk gat of welke hobbel heb ik nu weer gemist?’, maar toen we gelijk stil stonden en scheef hingen wist ik dat het fout zat. Zeker toen ik achterom keek en vijf meter achter ons het achterwiel zag liggen. (En een kras op het asfalt op de weg van de kapotte as!)
Lagen de net genuttigde taartjes van de Tulperij te zwaar op de maag, of was het metaalmoeheid? We zullen het nooit weten, maar feit was wel dat we stil (en scheef!) stonden op de Frank van Borselenlaan, omdat het achterwiel afgebroken was. Ik ben afgestapt en heb mijn fietsmaatje, Hilde, van de fiets geholpen en aan de kant van de weg neergezet. Ze mankeerde niks maar was wel geschrokken. Dat vertelde ze overigens later, want op dat moment was daar niet veel van te merken. Fiets met hulp van omstanders aan de kant van de weg gezet en voor ik naar huis kon bellen -toeval wilde dat het ongeveer 400 meter hemelsbreed van mijn huis gebeurde- om te vragen of iemand Hilde naar huis kon brengen stopte ar al een aardige voorbijganger met een VW busje. Die bood aan om Hilde naar huis te brengen. Ze verontschuldigde zich nog dat ze de fiets niet kon meenemen. Maar met Hilde veilig op weg naar huis was mijn voornaamste zorg ook gelijk weg. Daarna heb ik de hulp verder in gang gezet. Op verzoek van Ton en Paula doe ik hieronder even specifiek verslag van de stappen die ik ondernomen heb. Ik weet niet of dit precies het protocol is, maar het is zoals ik het gedaan heb. Ter leringh (en misschien) vermaeck!
Verder viel het allemaal ernstig mee. Er waren veel hulpvaardige mensen die langs kwamen en vroegen of ze konden helpen. Het geplastificeerde kaartje op het stuur werkte goed. (Het was een maandag, dus van Hulst was dicht.) Het was droog en een lekkere temperatuur en de wachttijd viel mee. Ik moest alleen even huiveren toen ik zat te wachten en plotseling besefte dat het niet 40 meter eerder had moeten gebeuren. Dan hadden we precies op de oversteek van de N443 vanaf de Oude Herenweg gezeten. Geluk is met de dommen, zeggen ze vaak. Ik ben wel vaker blij geweest dat ik dom ben!
Stappen
- Eerst zeker gesteld dat mijn fietsmaatje niets mankeerde en van fiets geholpen en haar even naar de kant van de weg gebracht.
- Met omstanders fiets aan kant van de weg gezet.
- Een voorbijganger bood aan mijn Fietsmaatje naar huis te brengen en haar in auto geholpen.
- Pechcentrale gebeld (het was maandag , dus van Hulst was dicht). Duurde even voordat gesprek op gang kwam, maar toen de helpdeskmedewerker Fietsmaatjes Teylingen gevonden had en begreep waar het om ging, ging het vlot. Bergingsdienst aangevraagd en die zouden binnen 45 minuten komen. (Klopte ook, ze waren er na 40 minuten ook; chauffeur nam 10 minuten voor tijd contact op.)
- Ben bij fiets gebleven. Ondertussen Ton en Paula geïnformeerd. Ik had bij bergingsdienst Bernardus opgegeven als bestemming, maar Ton adviseerde om de fiets direct naar van Hulst te brengen.
- Met chauffeur fiets op bergingsauto geholpen en naar van Hulst gebracht, daar afgeladen en voor de deur gezet.
- Ik heb fiets op slot gezet en achterwiel met hangslot aan fiets vastgemaakt.
- Omdat de ketting van hangslot niet door beugel van accu paste en de accu’s nogal diefstal gevoelig zijn, heb ik die er afgehaald en meegenomen.
- Ook gele hesjes van fiets gehaald en in blauwe tas gestopt. Niet dat die veel waard zijn, maar je weet nooit wat kwajongens en of vandalen daar mee kunnen of willen.
- Sleutels bij van Hulst in brievenbus gedaan.
- Naar Bernardus gelopen met blauwe tas en accu om mijn fiets op te halen.
- Heb accu weer in kast gelegd en blauwe tas in de kast gelegd.
- Ton een update gestuurd per app wat ik gedaan had.
Lejo van der Heiden
