Vanmiddag had ik samen met Hein Hoogervorst een rit met fiets 7 gepland. Ik plaatste de accu in de houder, maar zag dat deze nog maar 49% aangaf. De tweede accu lag aan de oplader en gaf twee streepjes aan. Wat te doen?
Op de app zag ik dat er niet met fiets 4 werd gefietst. Ik pakte daarom, in het vertrouwen dat deze vol zou zijn, de accu van fiets 4. We besloten via de Ringvaart, langs Beinsdorp, naar Sassenheim te fietsen. Bij Nieuw-Vennep stopte de duofiets even en nietsvermoedend wisselde ik de accu’s om. Tot mijn schrik bleek de accu waarvan ik dacht dat hij vol was, helemaal leeg te zijn.
Wat nu?
In overleg met mijn maatje besloten we op eigen kracht terug te fietsen. Met een snelheid van ongeveer 5 kilometer per uur zou dat nog weleens een latertje kunnen worden. Inmiddels waren we bij de rotonde in Lisserbroek en staken we over. Onderweg zagen we een jonge vrouw die haar hondje uitliet. Ik vertelde haar over onze lege accu’s. Tot mijn verrassing stelde zij voor om even bij haar binnen te komen om wat op te frissen.
Even later stopte ook haar vader. Hij hoorde ons verhaal en dacht meteen mee. Onder het genot van een watertje en een ijsje stelde hij voor om samen met mij met zijn auto naar de Bernardus te rijden. Daar konden we een volle accu ophalen. Hein werd ondertussen thuisgebracht.
Onderweg met haar vader hadden we een bijzonder fijn gesprek over ons leven en hoe dat tot nu toe was verlopen. Een toevallige ontmoeting die ineens heel persoonlijk werd. We spraken af om elkaar in september nog eens op te zoeken en samen een bakkie te doen. Ik nam afscheid van deze lieve mensen en kon mijn onderbroken fietstocht met een volle accu en een glimlach vervolgen.
Met dank aan deze twee lieve mensen kwam alles toch weer goed.
En ik? Ik weet inmiddels één ding zeker: voor vertrek altijd even op de knopjes drukken!
Cees Batenburg